wizyt: 1448609

Archiwum » Spotkania Filozoficzne

09.09, wtorek, godzina 18.00

Ośrodek Kreatywności Obywatelskiej zaprasza  zaprasza na Spotkania Filozoficzne w nowej formule, które poprowadzą Piotr Drzewicki oraz Bogdan Oś.                                                 

Będzie to krytyczna rozmowa wokół koncepcji społeczeństwa obywatelskiego.   Czy jesteśmy uprawnieni do mówienia o  społeczeństwie obywatelskim? Kilka wspólnych mitów i wspólna wizja przyszłości może nie wystarczyć do zbudowania europejskiej tożsamości, która zastąpi tożsamości narodowe. Na te i inne pytania postaramy się opowiedzieć na kolejnych spotkaniach.

Zapraszamy.                                                          
 

26.08., godz. 19.00, wtorek

Ośrodek Kreatywności Obywatelskiej zaprasza na kolejne Spotkanie Filozoficzne
Spotkanie odbędzie się w siedzibie Ośrodka Kreatywności Obywatelskiej
(ul. Komorowicka 15, na odcinku między Piłsudskiego a 11 listopada, zaraz przy przystanku autobusowym).
 
 
Temat:  Jezus ateistą?
           (Badiou, św. Paweł i radykalna lewica)  
 
Teksty:
1. Alain Badiou, Święty Paweł. Ustanowienie uniwersalizmu (rozdz. I)
2. Kinga Dunin, Łaska przekraczania granic
3. Sebastian Duda, Między Chrystusem a Antychrystem, czyli radykalny ortodoks chrześcijański spotyka lewicę
4. Jarosław Makowski, Teolog mówi „nie"
 
Wprowadzenie – Michał Radwan
 
 
Święty Paweł” to książka zuchwała. Nie tylko z tego powodu, że mówi o możliwości stworzenia innego świata, ani dlatego, że przekonuje nas, iż drogowskaz do niego został ustawiony dwa tysiące lat temu przez fundamentalne nauczanie świętego Pawła - co w ustach lewicowego filozofa może się wydawać zaskakujące. Hasło „święty Paweł wiecznie żywy” przełożone na język współczesnych debat i postulatów politycznych łatwo okazać by się mogło nie tyle zuchwałe, ile nieco żenujące, gdyby nie szedł za nim wybór języka, który śmieszność tę zmienia nie tyle w filozoficzną powagę, ile w religijny patos, któremu trudno się oprzeć.
Alain Badiou miesza język teologii i filozofii, by stworzyć książkę w swej istocie religijną, i przywołuje słowa, które wydają się nie pasować ani do polityki, ani do znanych dyskursów lewicowych. Co więcej, sięga do języka tradycji, od której dzisiejsza lewica może nie tyle się odżegnuje, ile jest odżegnywana. Żeby czytać Badiou z przejęciem, a nie z filozoficznym zadęciem, trzeba z całą powagą potraktować takie terminy, jak wiara, nadzieja, miłość, łaska, prawda…
Jednocześnie jest to książka świecka i ateistyczna. Wnikliwie analizując i rekonstruując myśl Pawłową, w miejsce kluczowych dla niej momentów - nowiny o zmartwychwstaniu i o Chrystusie, gwarancie prawdy - podstawia wiarę w „wydarzenie”, które umożliwia zerwanie z dotychczasowym porządkiem, oraz przekonanie, że wystarczającym gwarantem prawdy może się okazać dostępna każdemu człowiekowi (w wymiarze świeckim) zdolność do miłowania bliźniego swego jak siebie samego.
Kinga Dunin

 
29.07.,godz. 19.00, wtorek

 Temat:  Heraklit – cztery sentencje

 Teksty:

Komentarze do Heraklita:

·      B 8 – Kazimierz Mrówka, Zygmunt Bauman, Jacek Zychowicz
·      B 53 – Kazimierz Mrówka, Jacek Zychowicz, Svetozar Minkov
·      B 52 – Kazimierz Mrówka, Glenn W. Most
·      B 89 – Kazimierz Mrówka, Maria Dzielska, Tadeusz Sławek, Marek Bieńczyk, Michał Paweł Markowski, Jarosław Marek Rymkiewicz

 

Wprowadzenie – Jarosław Hess

B 8

Przeciwieństwa osiągają zgodność, a z dysonansów powstaje harmonia; wszystko rodzi się z walki.

 B 53

Wojna jest ojcem powszechnym i królem; jednych przemienia w bogów, innych w ludzi; jednych zniewala, innych wyzwala.

 B 52

Życie jest dzieckiem rzucającym kości. Królestwo jest w ręku dziecka.

B 89

Czuwający mają świat wspólny, śpiący są odwróceni do swoich osobnych światów.


Wtorek, 15.07.,godz. 19.00.

Temat: Czy Polska ma duszę?

 Tekst: Ryszard Legutko, Esej o duszy polskiej

 Wprowadzenie – Katarzyna Lekki

Polska, jaką znam i w jakiej żyłem od urodzenia, to Polska zerwanej ciągłości. Powstała jako twór nowy, budowany świadomie w opozycji do wszystkiego, czym była przez wieki. Jej nowość nie wyłoniła się stopniowo w procesie skomplikowanych wielonurtowych zmian dziejowych, przekształcających struktury społeczne, obyczaje, instytucje oraz ludzkie umysły. Nowa jest sama istota współczesnej Polski, tak jakby wykreowano ją z nowego zarodka, nieznanego w poprzednich pokoleniach i w przeszłych wiekach. Dramatyczne zerwanie zaczął wybuch II wojny światowej, zaś dopełniło go wprowadzenie komunizmu. Od tego momentu obcujemy ze społeczeństwem, jakiego poprzednio nie znaliśmy. Pod względem sposobu myślenia, uformowania świadomości zbiorowej i indywidualnej, odczuwanych więzi, wykształcenia i wychowania, dzisiejszą Polskę – tę niekomunistyczną, nazwaną III Rzeczpospolitą – więcej łączy z PRL-em, niż z II Rzeczpospolitą, jaką mieliśmy przed wojną. Oglądana w długiej perspektywie historycznej Polska, w której żyłem i żyję, jest więc wspólnotą względnie nową, zakorzenioną w dziejach ostatnich siedemdziesięciu lat, o słabych związkach ze wszystkim, co ten okres poprzedzało. Wydarzenia wcześniejsze straciły swój wpływ nie dlatego, że miały miejsce dawniej, lecz że dokonały się w świecie, którego już nie ma i który przestał być dla nas czytelny.

Ryszard Legutko


wtorek, 24.06.,godz. 19.00.

Temat: Filozofia śmieci

Teksty:

1. Jacek Mydla, Dlaczego filozofia nie radzi sobie z przeróbką odpadów i śmieci?
2. Jonathan Culler, Teoria śmieci
3. Anna Chromik-Krzykawska, Między odrzuceniem a przyswojeniem: odpad udomowiony

Wprowadzenie – Jarosław Hess

...Stało się też dla mnie jasne, iż rzeczy, które ulegają zepsuciu, są dobre. Gdyby były najwyższymi dobrami, nie mogłyby ulec zepsuciu. Nie mogłyby też się zepsuć, gdyby w ogóle nie były dobre. Będąc najwyższymi dobrami, nie byłoby w nich niczego, co można by zepsuć. Zepsucie jest szkodą; a przecież nie byłoby szkodą, gdyby nie polegało na zmniejszeniu dobra. [...] Wszystko więc, co istnieje, jest dobre....

Św. Augustyn

Jak się zdaje, zbyt łatwo zapominamy, że żyjemy w zaśmieconym świecie i że stopień zaśmiecenia będzie wzrastał w miarę, jak będziemy wytwarzać coraz więcej śmieci, których zadaniem jest utwierdzać nas w przekonaniu, że tak właśnie nie jest. Czy można określić naturę śmieci? Czy da się ująć istotę odpadów? Dlaczego wymykają się naszym wysiłkom konceptualizacji, a jednocześnie tak uporczywie wchodzą nam w drogę? W moim przekonaniu filozofia w dużym stopniu nauczyła nas ignorować śmieci i odpady.

Jacek Mydla

Brud to produkt uboczny systematycznego porządkowania i klasyfikacji rzeczy o tyle, o ile porządkowanie wymaga odrzucania nieprzystających elementów (…) Buty nie są brudne same w sobie, ale brudne jest stawianie ich na stole w jadalni, jedzenie nie jest brudne samo w sobie, brudne jest natomiast pozostawianie naczyń kuchennych w sypialni albo okruchów jedzenia na ubraniu. Podobnie przyrządy kąpielowe w łazience, ubrania leżące na krzesłach, rzeczy z zewnątrz we wnętrzu, rzeczy z dołu na górze, bielizna pojawiająca się w miejscu zarezerwowanym dla ubrań wierzchnich i tym podobne. W skrócie – nasze zachowania związane z nieczystością wyrażają reakcje odrzucenia wszystkich przedmiotów lub myśli mogących zakłócić lub naruszyć klasyfikacje, do których jesteśmy przywiązani.

Mary Douglas

 Na fali dziewiętnastowiecznego pozytywizmu pojawia się dyskurs resocjalizacji osób uważanych za „odpady społeczeństwa”. Choć taka retoryka wydaje się nam dziś nie do przyjęcia, „ludzie marginesu” podlegali działaniu tych samych centralizujących praktyk symbolicznych, co inne byty marginalne. Napiętnowani jako nieczyści - ze wszystkimi cielesnymi i moralnymi implikacjami tego pojęcia - mogli dostąpić łaski oczyszczenia poprzez włączenie się w utylitarny porządek użyteczności jako część procesu produkcji lub też jako konsumenci jego produktów ubocznych. Ci, którzy uchodzili za „szumowiny społeczeństwa”, podlegali wciągnięciu - niczym odpady i nieczystości - w obieg wydajności, produktywności i sensu.

Anna Chromik-Krzykawska

 To, co niskie, napiętnowane jako brudne, nędzne lub odrzucone poza margines oficjalnej kultury, jest jednocześnie decydujące dla jej samostanowienia się.

W.A. Cohen
 

 wtorek, 27.05

 Temat: Cóż po oświeceniu?

 Teksty:

1.       Immanuel Kant, Co to jest oświecenie?
2.       Fiodor Dostojewski, Notatki z podziemia (cz. I, rodz. 7-10)
3.       Stanley Rosen, Rozmyślając nad oświeceniem

Wprowadzenie – Jarosław Hess

 Oświecenie to wyjście człowieka z zawinionej przez niego niedojrzałości. Niedojrzałość jest nieumiejętnością w posługiwaniu się własnym rozumem bez przewodnictwa innych. Niedojrzałość ta jest zawiniona przez człowieka, jeśli jej powód tkwi nie w braku rozumu, ale zdecydowania i odwagi, by swym rozumem posługiwać się bez zwierzchnictwa innych. Sapere aude! - Odważ się posługiwać własnym rozumem! - stanowi maksymę przewodnią oświecenia.

Immanuel Kant

Ale to wszystko – złote sny. Ach, powiedzcie, któż to pierwszy stwierdził, kto pierwszy obwieścił, że człowiek dlatego tylko popełnia świństwa, iż jest nieświadomy rzeczywistych własnych korzyści; że gdyby go oświecić, otworzyć mu oczy na jego rzeczywiste, normalne korzyści, to ów człowiek zaraz by przestał popełniać świństwa, wnet stałby się dobry i szlachetny, ponieważ będąc oświecony i rozumiejąc, na czym polegają jego własne korzyści, uznałby, że właśnie dobro stanowi tę korzyść, a że wiadomo, iż nikt nie będzie rozmyślnie działał wbrew własnym korzyściom, człowiek ów zacząłby więc, że tak powiem, z konieczności świadczyć dobro? Och, dzieciątko! och, czyste, niewinne dzieciątko!

Fiodor Dostojewski

Nie jest wykluczone, że nieuchronność oświecenia gwarantuje nam rychłą apokalipsę, czy to w postaci nuklearnej zagłady, czy to w postaci - jak prorokował Nietzsche - tysiącletniego panowania ostatnich ludzi. Choć jego krytyka oświecenia była wyjątkowo miażdżąca, Nietzsche nie zawahał się udzielić konserwatyście następującej rady: „człowiek nie jest rakiem". Chodziło mu o to, że aby pokonać otchłań nihilizmu, trzeba poruszać się do przodu, a nie do tyłu. Zgadzam się, że nie wolno nam się cofać, ale wydaje mi się, że możemy pójść bokiem - wiedza Nietzschego o lokomocji raka była symbolicznie niepełna. 

Stanley Rosen


wtorek, 13.05

Temat: Nędza i wielkość uniwersytetu

 Teksty:

1.       Wielka Karta Uniwersytetów Europejskich
2.       Władysław Stróżewski, O idei uniwersytetu
3.       Arkadiusz Żychliński, O iluzjach edukacji

Wprowadzenie – Jarosław Hess

 Pozdrawiam

Jarek Hess


Działania w OKO

♦ Warsztaty gitarowe
♦ Forum filmowe
Teatr tekstu


FORUM DYSKUSYJNE


WSZYSTKIE DZIAŁANIA
OKO SĄ BEZPŁATNE

Od 1 sierpnia 2008
Stowarzyszenie Akademia Wspierania
Rozwoju Człowieka 
zaangażowało się
w partnerskie  prowadzenie
Ośrodka Kreatywności Obywatelskiej
więcej

Kontakt

█ Siedziba główna
ul. Komorowicka 15
43-300 Bielsko-Biała

033 810 39 40
0 519 665 967

pn. – pt.  godz. 10.00–18.00

Dział obywatelski    Dział kultury
Dział edukacji     Dział informacji


█ Reintegracja osób starszych

ul. Kosynierów 22
43-300 Bielsko-Biała

 033 822 07 91
0 501 561 370

 

pn. – pt.  godz. 7.00–11.00

więcej informacji 

█ Koordynator projektu

Ośrodek jest przystosowany
dla osób niepełnosprawnych

 
WOLONTARIAT
Dysponujesz wolnym czasem?
Chcesz zrobić coś dla innych?
Zapraszamy do współpracy.

Projekt nr 10277/FOP07/2/MA/1375 – Ośrodek Kreatywności Obywatelskiej (OKO) – został zrealizowany przy wsparciu udzielonym przez Islandię, Liechtenstein i Norwegię ze środków Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz Norweskiego Mechanizmu Finansowego oraz budżetu Rzeczypospolitej Polskiej w ramach Funduszu dla Organizacji Pozarządowych
Operator – Fundacja Fundusz Współpracy, ul. Górnośląska 4a, 00-444 Warszawa tel.+48 22 45 09 868, fax+48 22 45 09 803,
 www.funduszngo.pl, fop@cofund.org.pl.
Projekt realizowany przez Stowarzyszenie Mieszkańców Osiedla im. Wojewody Grażyńskiego SMOG
w partnerstwie ze Stowarzyszeniem Wspierania Działań Kulturotwórczych
Uwaga Kultura
Strona kojarzona ze słowami kluczowymi: oko bielsko, oko, rada osiedla, wolontariat